Het is alweer een tijdje geleden dat er nog een verslagje verscheen van de 2de herenploeg. Hier gaan we de komende weken verandering in brengen, maar hierbij al een samenvatting van de afgelopen competitiewedstrijden.
Waar stonden we? 1x dik op ons doos tegen Herne, 1x gelijk tegen Merchtem. En 2 backstabbers in de ploeg. Niet goed dus!
De eerstvolgende wedstrijd was tegen Ronse, nooit een leuke verplaatsing. Goeie spelers, ver rijden, … de gekende excuses. Onze 2 backstabbers staken hun beider messen nog een centimetertje dieper, dus we moesten een beroep doen op Michael. Nu bleek dat de enige die op niveau was, onze invaller te zijn. Hij won al zijn matchen, de rest bakte er niks van. 5-3 op ons oren. Een 1 op 6 was dus ons deel, absoluut niet goed. En we zagen de degradatie al opdoemen.
Midden februari mochten we dan tegen Opwijk, een ploeg waarvan we voor het seizoen zeiden dat we die absoluut moesten kloppen. En nu moest het zeker. Backstabbers Nils en Vincent trokken hun messen terug en deden eindelijk ’s mee. En wat bleek? Hun komst was absoluut een meerwaarde en we wonnen dan ook verdiend met 5-3. Nils bleek zijn standvastige zelf, Vincent toonde zijn technische vaardigheden tegen een tegenstander die hem verbaal en absoluut onnodig probeerde af te troeven, en Lens, Cedric en Bjorn zagen dat het goed was. De eerste winst was een feit!
De volgende match bracht ons naar Sint-Niklaas, nog een te winnen match. Hier sloeg het noodlot toe. Lens sprong omhoog, dacht tegen 250 per uur te smashen, deed dat ook, maar kwam neer en de gewrichtsbanden van zijn knie gingen ook tegen 250 per uur af. Einde seizoen voor Lens, en een mokerslag voor de ploeg. We waren even verdwaasd, maar rechtten toch nog onze rug in die wedstrijd. En opnieuw konden we winnen.
Dan was Pluimplukkers aan de beurt, ook nooit een makkelijke tegenstander. Maar die jongens hadden wat last van vanalles, en lieten dat ook hardop blijken (het net, de shuttles, de vloer, de cafétaria, hun racket, Bjorn zijn smashes, het badminton an sich, het fluiten van de vogeltjes, …). Uiteindelijk wonnen wij weer, 5-3. Met een 6 op 6 knokten we ons van de allerlaatste plaats naar de 2de plaats op het einde van de heenronde. Wat in het begin volledig fout liep, viel opeens op zijn plaats.
De terugronde begon dan weer met een wedstrijd tegen Herne, en weer werden we van het kastje naar de muur gespeeld. Niks aan te doen, een verdiende kampioen.
De week nadien stond Merchtem op het menu. Zij zaten in vieze papieren, wij konden het behoud bijna verzekeren. Cedric moest er een beetje inkomen na een schouderblessure en die week niet gespeeld te hebben, maar daarna liep alles van een leien dakje, al zaten er een paar spannende matchen tussen. Uiteindelijk wonnen we oververdiend met 2-6 en deden we een geweldige zaak in het klassement.
Verleden week speelden we dan de thuismatch tegen Ronse. Op voorhand hadden we iets van: “Bof, als die voltallig zijn, met Seppe en Arno, pakken we er toch niks tegen, dus niks moet, alles mag.” Bleek dat Seppe zijn kat stuurde, en ze dus niet voltallig waren. Bjorn en Cedric klampten zich vast aan vanalles en nog wat en konden een dubbel winnen en ook Nils en Vincent deden dat. 4-4 en een onverhoopt puntje! En we stonden nog steeds 2de.
Dit weekend speelden Merchtem en Mintons gelijk, waardoor al zeker Merchtem niet meer naast of over ons kan springen. En vanavond (maandag 31/03) spelen Ronse en Opwijk tegen elkaar. Als Ronse weet te winnen (thuis), dan is het behoud sowieso verzekerd, en dat was voor het seizoen toch het objectief. Maar eigenlijk moeten we nu elke wedstrijd als een trotse 2de aanvangen en voluit voor winst gaan. Aan Herne valt dit seizoen toch niks te doen, ‘best of the rest’ is in deze reeks dus absoluut geen schande en daar zullen we dan ook voor spelen!

Erop of eronder: de laatste wedstrijd van Oudegem 2H had nog een hoge inzet. Na een desastreus begin van de competitie (slechts 2 punten op 3 wedstrijden) dreigde het seizoen 2012-2013 een grijs seizoen te worden waarbij de ambitie om kampioen te worden snel in de kiem gesmoord werd. Het zorgde er wel voor dat het verkrampte spel plotsklaps verdween en zorgde voor een gemoedelijke sfeer.
Een mooie remonte werd in de heenronde nog gestuit door Latem, maar in de terugronde kwam 2H volledig op dreef. Het geluk zat opeens met ons mee en we wonnen ontmoeting na ontmoeting terwijl de titelfavorieten van de heenronde (Latem, Pluimplukkers & Wit-Wit) steeds puntjes verloren door gelijk te spelen (of te verliezen van ons ;-))

Zo kwam het dat gisteren op 21/4 we alsnog voor de kampioenstitel konden spelen! We hadden dankzij het gelijkspel van Wit-Wit vorige week zelf genoeg aan 1 puntje, maar een overwinning zou de titel toch extra glans geven. De succesformule van de dubbels lieten we ongewijzigd. Nils & Lens en Sies & Jan beten de spits af. Vele lange rally's en kapotte shuttles later konden beide Oudegemse ploegen zegevieren na 3 sets. Het defensieve spel van de Pluimplukkers zorgde ervoor dat we allemaal, maar vooral Jan ;-), even moesten uitpuffen voor de volgende dubbel. De volgende dubbels werden van hetzelfde laken een broek, maar Sies & Lens en ook Jan & Nils voelden zich gisteren in hun sas en verzekerden de kampioenstitel door allebei de wedstrijden te winnen in 2 sets.

OUDEGEM 2H IS KAMPIOEN!

de cava werd boven gehaald, de stress was weg en voor sommigen onder ons sloeg de ontmoeting dan ook direct om naar een "einde-seizoenswedstrijd". Maria had niet veel zin om de thriller tegen Muller van de heenronde over te doen en maakte geconcentreerd de 5-0 een feit in 2 sets. Nils zijn concentratie was wat zoek en Wim legde hem het vuur aan de schenen en ontnam Nils beide sets in de verlengingen. Niet dat hij het zo erg leek te vinden :) Lens hoopte vooral meer punten te halen tegen Wouter, maar dat bleek ijdele hoop. Wouter was veruit de betere en speelde Lens van het kastje naar de muur. Tenslotte kon Jan terug wat bekomen van de intensieve dubbels en won hij relatief gemakkelijk zijn enkel. De kers op de taart was een feit, een klinkende 6-2 overwinning was binnen!

Dit is dan ook het laatste verslagje van 2H dit seizoen, maar ondergetekende is vooral blij dat hij de stress eens kan laten varen ;-) Rest me nog een dikke merci aan Tom D, Jan G en vooral ook aan Jan V om ons (meermaals) uit de nood te willen helpen en ons zo naar de overwinningen te loodsen. Bedankt!

Volgend jaar de middenmotor halen in 3e liga? Let's hope so!

Oudegem 2H moest gisteren aan de bak voor de heel belangrijke wedstrijd tegen Latem 2H. Deze ploeg vol youngsters (en ouderdomsdeken Patrick) had ons in de heenronde nog vakkundig puntloos naar huis gestuurd, maar we waren vastberaden om hen ditmaal een koekje van eigen deeg te geven! Oudegem 2H heeft het deze tweede seizoenshelft wat moeilijk met het aantal fitte spelers in de ploeg, maar opnieuw konden we rekenen op Jan Verwaeren om onze gelederen te versterken. Cedric supporterde zoals vanouds via sms, deze keer belette de wiskey hem om live zijn ploeg aan te moedigen (hoewel ik misschien hier niet moet zagen, het lijkt er wel op dat het geluk brengt dat hij er niet ;))

De wedstrijden waren allen op het scherp van de snee. Nils en Lens kregen een stevige wedstrijd aangeboden tegen Patrick en Wout. In de eerste set kon Oudegem nog profiteren van de foutjes die Latem maakte, maar in de tweede set was het zwoegen voor elk punt, pas in de verlengingen kon Oudegem de 2 puntenkloof maken en won zo de eerste wedstrijd. Intussen hadden Jan & Sies na 2 sets de bordjes in evenwicht hangen. De derde set begon goed, maar een foutenreeks liet Latem iets te ver uitlopen. Er werd nog fel gevochten voor ieder punt, maar helaas kon Latem de voorsprong behouden en brachten zo de 1-1 op het wedstrijdblad.

Maria & Lens wisten dat het niet gemakkelijk ging zijn tegen Daan en Patrick, maar ze gingen volop hun kansen. Iets te gretig spel en een sterke tegenstander resulteerden in te veel onnodige missers en afgestrafte risicopluimen. Jammer, want de sets gingen met het geringste verschil verloren, hier zat meer in!
Ook Nils en Jan hadden het niet helemaal onder de markt tegen Wout en Miguel. De eerste set haalden ze nipt binnen met 21-19, maar Latem rijfde de tweede set met dezelfde stand binnen. In de derde set voerden Jan & Nils het tempo serieus op en Latem begon meer fouten te maken, wat resulteerde in een verdiende 2-2 tussenstand in de ontmoeting.

2-2, niet ideaal, we hadden immers gehoopt op een voorsprong na de dubbels, maar de matchup in de enkels zag er niet ongunstig uit.

Nils en Lens beten de spits af tegen Guillaume en Miguel. Nils maakte dankbaar gebruik van de technisch sterk spelende Guillaume en nam uiteindelijk vlot de maat van de tegenstander. Ook Lens kende weinig problemen in zijn wedstrijd en kon een snelle voorsprong in beide sets verzilveren. Het gelijkspel was dus zeer snel binnen.

Bjorn en Jan hadden lastigere wedstrijden voor de boeg tegen Wout en Daan. Het afgetrainde lichaam van Wout bracht Sies wat van zijn stuk, zijn sixpack (te bewonderen op facebook) viel uiteindelijk vrij bleek uit naast Wout ;) Toch was het onze Maria die de teugels in handen hield in de wedstrijd, luid aangemoedigd (sorry Wout) door de captain. In de eerste set moest Bjorn nog verlengingen toestaan, maar in de tweede set bracht het betere viswerk voor de overwinning!
Jan moest zijn enkel dan nog afwerken voor de schoon ogen van zijn ploeggenoten (en voor een competitiepunt, niet onbelangrijk) tegen Daan. Jan won de eerste set, maar hijzelf dankte het vooral aan het gebrek aan vertrouwen bij de tegenstander. De tweede set vocht Daan zich mooi terug in de wedstrijd en dwong bij Jan een derde set af. Deze derde set was spannend tot aan de finish, maar het was onze Jan die de eindspurt won!

Oudegem 2H die 4 enkels wint in een belangrijke ontmoeting, het is een zelden gezien fenomeen :)

Eindstand werd dus 6-2 in ons voordeel waarbij we nu de poleposition pakken in 1e provinciale. Ronse heeft evenveel punten als ons, maar meer gelijk gespeeld. We moeten nog 2 (lastige) wedstrijden afwerken, maar na een desastreuze start van de competitie is het zeer fijn om alles in eigen handen te hebben op het kampioenschap!

Dit weekend moesten we door een speling van het kalenderlot twee maal aantreden in de competitie. Op vrijdag stond een verplaatsing naar Buggenhout, de voorlaatste in de stand, op het programma. Zondag moesten we het thuis opnemen tegen de leider van 1e provinciale: Wit Wit Ronse.

Over de vrijdagavond in Biggenhaat kunnen we vrij kort zijn. 0-8 winst, slechts 1 maal setverlies (Lens! Alstublieft hé!), een korte ontmoeting. Jan Guns hielp ons opnieuw uit de penarie vanwege de rugblessure van Cedric en een verhinderde Bart. Door de onbeschikbaarheid van een aantal spelers bij Buggenhout, traden ze onder andere aan met een D-speler. Niettemin was de betrachting van dit weekend om 4 punten binnen te halen, dus mochten we alvast geen steekjes laten vallen in Buggenhout. De 4 dubbels werden vlotjes in 2 sets gewonnen, ook al was daar bij sommigen een diepe Mariaanse kreun voor nodig om de tegenstand de slappe lach te doen krijgen. Een tactiek als een ander! De enkelpartijen gingen nadien ook allemaal relatief vlot naar Oudegem, alleen Lens had er 3 sets voor nodig. Maar dat was niet meer dan een schoonheidsfoutje.

Zondag was het immers andere koek, hadden we vrijdag al tegen mekaar gezegd. Wilden we onszelf nog een kansje geven in de titelstrijd, dan deden we er best aan om de winst te pakken thuis tegen leider Ronse. Een andere Oudegemse sportclub gaf ons alvast de nodige inspiratie. De dames van Volleyclub Oudegem hadden in de namiddag de beker van België binnengerijfd in de Antwerpse Lotto Arena! En dat de ontlading bij de speelsters en supporters groot was op het feestje achteraf in de Oudegemse sporthal, was te merken aan de braadworst-, bier- en muffe caféwalm die in de inkomhal van de sporthal hing. Net geen carnavalgeur. Steviger nog, de dj hield alvast geen rekening met de geluidsnormen van Schauvliege, ook niet in de sporthal die voor een deel omgetoverd was tot café en dansvloer met bijhorende geluidsinstallatie. Opwarmen met Willy Sommers door de oren knallend, het heeft wel iets.

Wij waren op luid fuifje voorbereid, we hoopten dat de mannen van Ronse wat onder de indruk zouden zijn van de omstandigheden, maar de groene schermen van de sporthal ontnamen ons echter het zicht op het visuele spektakel van lallende zatte mannen zwalpend rond hevig dansende volleybaldames. Ja, waarom kom je anders voor een damesvolleybalploeg supporteren, hoorde we ze denken. De heren van Ronse werden niet afgeleid, maar wij ook niet. En het lawaai… tja, dan doe je maar alsof je in een volgepakt Wembley de finale van de Olympische Spelen speelt met een tribune vol luidruchtige Maleisiërs. Niet dat het echt hielp, maar toch.

Deze keer was het een andere Jan die kwam invallen in onze ploeg: Jan Verwaeren. Zo stond er toch een beetje een old-skool-Heren-2-team op de baan. Maar toch vooral een team dat onmiddellijk in vorm bleek te zijn. Jan en Bjorn namen het op tegen Glenn en Seppe. Op papier een evenwichtige match maar in de praktijk lag Oudegem duidelijk boven. Zo werd al snel een eerste puntje binnengehaald. Lens en ik gaven partij aan Pieter en Dimitri. Leuke match met leuke rally’s in een mix van Jupilerdampen en Gangnam-style galm. Het vizier stond redelijk scherp en de aanvalstactiek zat goed, waardoor we in 2 sets het laken naar ons toe konden trekken. Nadien mochten Lens en Bjorn nog eens een duo vormen en dat ging zoals verwacht uitstekend. Jan en ik kwamen tegenover Seppe en Pieter te staan. Waar we de eerste set nog op ons oren kregen, kreeg Ronse in de 2e set van het zelfde koekje een deeg. Een badmintonwet zegt dan dat het spannend wordt in de 3e set. Ondanks een 20-18 voorsprong konden we de wedstrijd niet afmaken en verloren we met 23-25. Maar voor een 3-1 voorsprong na de dubbels zouden we alvast getekend hebben.

Ondertussen was de x-side van de volleybal al volledig in de cafetaria gedoken om nog wat verder in de nevelen der alcohol te duiken, hopelijk met een dagje congé achter de hand. De winning mood zat er ondertussen ook goed in bij ons, want Heren 4 dat tegelijkertijd een degradatietopper speelde tegen Mintons, had ondertussen de 5 nodige punten al binnengehaald. Lens mocht het opnemen tegen Dimitri, een smasher tegen een stofzuiger. Veel geloop en drie keer het punt maken, maar Lens deed het wel. Mooie winst in 2 sets. Ondertussen was Bjorn ook van start gegaan tegen Mathieu Dekeyser, de beenhouwer tegen de beenhouwerszoon, onder de volle aandacht van het publiek op center court. Ideaal voor Maria dus. Het werd ook een typische luidruchtige Bjorn-match, met bijhorende kreunen, huppelpasjes en mokerslagen van smashes. Maar dat zou enkel de aandacht ervan afleiden dat Bjorn echt wel een goeie wedstrijd speelde. Lange rally’s tot het gaatje! De verlengingen in de 3e set werden winnend afgesloten.

5-1 voorsprong, doel bereikt! Jan en ik mochten nog voor de wazige ogen van het cafetariapubliek nog een wedstrijdje voor de eer spelen. Jan had het niet makkelijk tegen Seppe die heel degelijk de rally’s uitspeelde. Beide sets waren kopieën van mekaar waar ondanks degelijk spel van Jan, Seppe steeds de bovenhand had. Ook ik had het lastig tegen Pieter in de 1e set. Het tempo lag iets te hoog en ik werd een beetje van het kastje naar de muur gespeeld. In de 2e set ging het wat beter, Pieter liet wat steken vallen en ik maakte wat minder fouten. Het kwam dus tot een derde set waar ik al snel een kleine voorsprong kon bemachtigen en vasthouden. De match werd winnend afgesloten, maar ik weet niet of dat ook het geval zou geweest zijn mocht het nog om de knikkers gegaan zijn. We lieten het in ieder geval niet aan ons hart komen, winnen is winnen!

Tussen het feestgewoel hebben we ons niet meer gesmeten, maar we konden wel onze broodjes nuttigen met zicht op. Op het sporadische onverstaanbare gelal van een onbekende mannelijke supporter uit het deurgat van de sporthal na, was het daar op de sporthalvloer nog best rustig. Rond 1u vonden de laatste badmintonners het genoeg en gingen huiswaarts, want: meiren weirken. De 40 nog aanwezige volleyballers waren die laatste zinsnede ondertussen al helemaal vergeten en gingen nog verder op in de waan van de nacht. Als ploeg gingen we met een geweldig goed gevoel naar huis. Na een valse start in het begin van het seizoen, dat heel grijs beloofde te worden (geen kampioensstrijd en geen degradatiestress), kunnen we nu het seizoen terug wat kleur in blazen. Dat op zich is al reden genoeg voor een smile op ons gezicht.

Nils

Zondag ll. begon Oudegem 2H met zijn terugronde. Tegenstander van dienst is Lokerse 3H, de ploeg van oa. Bart Famaey, Johan De Mul, Hans Van Den Brande & Dirk De Gucht. Chris Vandecasteele kwam zijn comeback in de competitiewereld inluiden terwijl Tom De Foer deze keer niet meedeed. Wijzelf  moesten ook enkele wijzigingen invoeren en riepen de hulp in van invaller Jan Guns aangezien Bart & Cedric niet aanwezig konden zijn. Na het bericht dat ook Maria met een snotvallingske zat leek de 6-2 overwinning die we haalden in de heenronde ver weg.

Maria & Lens begonnen matig aan hun eerste dubbel tegen Bart en Hans. Veel rechtstreekse fouten en traag spel resulteerden in een vlot verlies in de eerste set. Gelukkig werd in de tweede helft van de tweede set het niveau opgekrikt zodat deze wel door Oudegem kon gewonnen worden. De derde set was terug heel wat beter en zo kon Lens & Sies de wedstrijd winnen. Intussen hadden Nils en Jan al post gevat op de bank: het samenspel klikte van in het begin en zij konden ook snel hun wedstrijd winnen van Chris & Dirk.
Het werd een toffe reünie tussen Lens & Jan in hun wedstrijd tegen Bart en Johan. Het typische aanvallende spel van beide Oudegemmers liet bij momenten geen spaander heel van de tegenstand. Nils en Bjorn hadden het wat moeilijker tegen Chris & Johan en hoewel ze toch de eerste set nog konden binnenrijven was het in set 2 en 3 duidelijk Lokeren die de bovenhand haalde. 3-1 na de dubbels, zeker geen slechte start!

In de enkels was de hoop vooral gevestigd op Nils en Bjorn. Nils liet er geen gras over groeien en nam vlot de maat van Johan. Bjorn speelde helemaal niet slecht, maar zijn verkoudheid begon op te spelen. Gecombineerd met het feit dat het spel van Bart hem totaal niet ligt ging onze Sharapova al strijdend ten onder. Het gelijkspel was dus al binnen, Lens of/en Jan konden voor de twee punten zorgen.
Lens moest het opnemen tegen Hans van wie hij vorig jaar nog een zware pandoering had gekregen. Blijkbaar moet Lens intussen al wat bijgeleerd hebben in het enkelspel, want hij won in twee sets en verzekerde zo de twee punten. Intussen ging het er stevig aan toe tussen Jan & Dirk en hadden ze de sets mooi verdeeld. De derde set ging verder op het scherp van de snee en beide spelers probeerden zo veel mogelijk de lange rally's te vermijden. Na enkele "weeral met die kader!" enerzijds en "had ik benen die 20 jaar jonger waren" anderzijds kwam het tot verlengingen waar het uiteindelijk Dirk was die het hoofd het koelst kon houden.

We wonnen met 5-3, mede dankzij een sterke invalsbeurt van Jan, waarvoor dank
Volgende wedstrijd is op 15/2 waar we de hekkensluiter van 1e provinciale gaan bezoeken, Buggenhout 2H

Zondag 16/12: 18:30 snel vertrekken om een duel uit te vechten met Latem. Laat em maar wachten dacht ik en zoals wel vaker kwam Maria met enige vertraging in de sporthal aan. De match bleek echter in De Pinte - , moest het spel pinten ad fum uitdrinken heten dan waren we op voorhand gewonnen. Echter we gingen een potje badmintonnen tegen Karel Sioncke en de zijnen. Een stevige armada aan B2 seplers die klaar zijn voor B1-niveau.

Na de dubbels stonden we al 1-3 in het krijt; lens & Bjorn speelden hun voorsprong in de 1^e set kwijt en kregen het deksel op de neus. Hetzelfde lot was Nils & Bjorn geschoren al spartelden we iets langer tegen (verlies in 3 sets). Ook lens & Cé gingen de boot in. Enkel de tandem Cé/Nils kon de eer redden tijdens de dubbels  en zorgden ervoor dat ook de enkelspelen spannend bleven.

Enkels spelen is echter niet de favoriete discipline van de meeste teamgenoten, waarom ze liever met een andere man spelen blijft tot op heden voor mij een raadsel… Nils mocht tegen Karel aantreden & na een trage start nam Karel helaas de match in handen en gaf deze ook nooit meer uit handen. 1-4 en een gelijkspel was het hoogst haalbare.

Maria was ondertussen voor de 3^de keer tegen Manuel uitgeloot, alle wedstrijden tegen hem liepen in het verleden tot slijtage slagen uit in 3 sets en deze match was niet anders. Na vlot de 1^e set gewonnen te hebben, werd Maria van kastje naar muurtje gespeeld dankzij wat tactische wijzigingen. In de 3^de set leek Maria een kalkoen voor de feestdis,  12-18 achter maar met de rug tegen de muur kwamen de kreten, huppeltjes, vechtlust en het “vis het er over” badminton naar boven en op de valreep werd de match gewonnen met 22-20.

Lens begint zich ondertussen meer en meer in zijn sas te voelen in het enkelspel en toonde hoe het eigenlijk véél efficiënter kan , hij zette vlot in 2 sets zijn tegenstander op zij. 3-4 dus en al onze hoop lag nu bij onze voorzitter Cé. Onze Cérosaures Rex moest het opnemen tegen het jonge geweld van Coessens – een speler met een vlijmscherpe smash en stevige mokerslagen vanuit het achterveld. Onze brulboei vocht voor wat hij waard was maar moest in de 3^de set toch lijdzaam de macht van de fitste ondergaan. Ik heb geen grammetje vet kunnen ontdekken bij de tegenstander.

Na het matchpunt brulde Cé nog een laatste keer zijn bronstige oerkreet door de zaal en hij werd getrakteerd van baltsgedrag vanaf de ander kant van de sporthal. Helaas stond de 3-5 eindstand op het bord. Gelukkig werd de pijn verzacht door de hete douche en de lekker e sandwiches die ons werden aangeboden. Wat hebben we geleerd ?

1/ dat er 3 ploegen beter zijn momenteel: Pluimplukkers, Ronse en Latem
2/ dat BC Oudegem wel eens de strijd tussen deze titelkandidaten kan beslechten
3/ dat we ons niet laten omkopen tenzij voor een vat pinten & een paardeworst voor Maria

Zondag 09/12, iets voor 20u. Aangekomen in de nieuwe sporttempel die het Waasland rijk is, maar waar de ingang en de zaal toch nog niet zo makkelijk vindbaar zijn. Ongetwijfeld zal de entree de komende keren vlotter verlopen. Ondergetekende, Cedric, was al eerste aanwezig terwijl hij dacht als laatste toe te komen… De lezer kan zich voorstellen dat we niet op het voorziene aanvangsuur begonnen, maar een twintigtal minuutjes later. Tradities zijn er om in ere te houden, en al zeker in  Lokeren.

Wij waren niet voltallig, Bart had educatieve verplichtingen. De tegenstand bestond uit Tom Defoer (ex-A, nu B1), Dirk De Gucht (B2), Johan de Mul (B1), Bart Famaey (B1) en Hans Vandenbrande (ook B1). We stonden gelijk met Lokerse voor aanvang van de match en hoopten op zijn minst 1 puntje mee te pakken naar huis. Bij winst lieten we de top van het klassement alleszins niet verder uitlopen.

Tot onze grote spijt werd de ontmoeting gespeeld in het oude gedeelte van de sporthal, en niet in het nieuwe. Ze lag er dan ook nog ’s spekglad bij, en het was ijskoud. En de shuttles waren traag. Nu, genoeg excuses gevonden (die zullen nog veelvuldig gebruikt worden in het vervolg van dit verslag), we beginnen er aan!

Nils en ik stonden op dubbel 1, Bjorn en Lens op dubbel 2. Bjorn en Lens wonnen in 3 sets (denk ik, de uitslag staat nog niet online) van Hans en Dirk. Nils en ik speelden onze partij op een superglad terrein (check!) met veel te trage shuttles (check!). Tom en Bart maakten hier dankbaar gebruik van om de 1^ste set met 24-22 te winnen. De 2^de kwamen wij een 7tal punten voor, maar door de trage shuttles (!) en de supergladde vloer (!) verloren we die voorsprong ook weer even snel. We moeten ook eerlijk toegeven dat Tom en Bart een solide partij speelden, dat Nils een beetje last had van het Lazy Sunday-gevoel en dat Cedric vooral last had van de supergladde vloer (!!) en de ultratrage shuttles (!!). Je raadt het al, Tom en Bart wonnen.

Daarna namen Lens en ik het op tegen diezelfde Tom en Bart. De shuttles vlogen wonderbaarlijk wat sneller en de vloer was niet meer zo glad – wat uiteindelijk toch licht vreemd is, aangezien de match op hetzelfde terrein werd gespeeld. De 1^ste set wonnen we vlot. De 2^de werd even vlot verloren, vooral door ons overhaast te werk gaan. Uiteindelijk zetten we de puntjes op de i in de 3^de set, we speelden een tempootje hoger, maakten minder fouten en smashten iets harder. 1-2 voor ons! Nils en Bjorn speelden op hun beurt tegen Johan en Dirk. Ze wonnen de 1^ste set vlot en verloren de 2^de set met 17, of iets in die aard. Toen besloten ze een huishoudelijk ruzietje te houden, een paar discussietjes te beslechten, maar uiteindelijk wisten ze alles uit te praten – schoon toch die liefde – en de 3^de set ook weer vlot te winnen. 1-3 voor ons na de dubbels, een goeie uitgangspositie… ook al hadden Nils en ik toch wel wat beter kunnen spelen.

Nils nam het in zijn enkel op tegen Bart en won vlot. Soms moeten we er niet veel woorden aan vuil maken. Nils speelde goed, secuur en snel, en Bart kon het niet helemaal belopen. Nils zorgde dus voor het punt.

Ikzelf nam het op tegen Hans. De 1^ste set stond ik constant een aantal punten voor tot ik op mijn adem trapte, eens uitschoof op de wel zeer gladde vloer (!!!), het even niet meer aankon en Hans bijgevolg won met 21-16. In de 2^de set liep alles gelijk, met het nodige geluk aan mijn kant. Hans kwam op 20-18 voorsprong, ik had nog maar ’s een onwaarschijnlijk chancepluim, maar kon de verlenging net niet uit de brand slepen. Toegegeven, Hans was gisteren ook net dat tikkeltje beter.

Bjorn enkel nummer 3, tegen Johan. Blijkbaar vochten die allebei in het begin van hun carrière, de dieren spraken nog, een aantal epische matchen uit. Johan besloot zijn ‘tenen nog ’s uit kuisen’, maar Bjorn speelde geconcentreerd en op zijn eigen gereide wijze (veel kaderballen, slechte smashes en onnozele drops – dat is nu eenmaal zijn spel) en won uiteindelijk vrij vlot in 2 sets.

Lens was ondertussen ook bezig, hij mocht Dirk bekampen. De 1^ste set liet hij een grote voorsprong uit handen glippen, maar wist hij in de verlenging toch te winnen. De 2^de set liep het niet van een leien dakje, Dirk liet Lens alle hoeken en kanten van het veld zien, ging zelf veel halen en won dus verdiend die set. De cap zette alles ’s op een rijtje, besloot zich nog ’s te smijten en voerde dat simpele plan tot in de perfectie uit. Ook hij wist zijn enkel te winnen.

2-6 wint dus voor de 2^de ploeg in een ijskoude en supergladde sporthal. Nadien werd er nog gezellig getafeld, herinneringen aan vroeger opgehaald (verlengen met 2 of 5 op 13, en met 1 of 3 op 14!, Bjorn zijn schriftje!, de duels van Bjorn en Johan!, … ja, we worden blijkbaar zo oud…zucht), en gekout over de voetbal, gelachen met Gent … en met Brugge, etc. Altijd fijn in Lokeren!

Wat we kunnen onthouden van deze match:

-          Na de rest van de ploeg al loser van de avond (als enige 2 matchen verloren) te zijn, was het deze keer terug aan mij… we zijn hard daar in.

-          Dat onze vorm toch stijgende is.

-          Dat we volgende week onze laatste match van de heenronde spelen, tegen Latem. Als we daar winnen, wat absoluut niet makkelijk zal zijn, we terug aansluiting vinden met de top.

-          En dat we er zin in hebben!

Zondag kwam Oudegem 2H nog eens in actie tegen de laatste in stand, Pluimplukkers 5H. Voor deze wedstrijd waren we terug voltallig en mochten we een spiksplinternieuwe supporter begroeten :)
De eerste twee dubbels hielden de bordjes in evenwicht. Nils en Bart hadden weinig moeite met de tegenstanders en stoomden vooral in de tweede set door naar vlotte winst. Lens & Bjorn hadden het niet onder de markt tegen Tom en Nathan. Bjorn had blijkbaar een volledige off-day en te laat in de tweede set kwam de vechtlust even opflakkeren. Verlies in 2 sets was ons deel.
Cedric en Nils toonden Lens en Bjorn hoe het wel moest, zij speelden uiterst gecontroleerd hun wedstrijd tegen dezelfde Tom en Nathan waar ze enkel het absolute minimum deden (dixit "the ego") . Een voorsprong in de tweede set werd nog uit handen gegeven, maar gelukkig sloeg de motor terug aan wanneer het moest. 2-1
Jammer genoeg zullen Lens & Bjorn er niet veel van gezien hebben, want de ellende bleef doorgaan toen deze ook hun 1e set verloren tegen Steven en Siegfried. Lens besloot om wat minder te focussen op zijn eigen spel en kwistig met complimenten te strooien naar Maria. Het ego en de vechtlust van Bjorn groeide zienderogen en in de tweede en derde set werd terug op deftig niveau gespeeld. Zo konden ze Oudegem 2H toch mee helpen aan een 3-1 voorsprong.

Oudegem 2H keek al uit naar de douches en opteerde om alle enkels op hetzelfde moment te spelen.
We zagen een gelijkaardig spelbeeld als in de dubbels: Bart en Nils  konden relatief vlot hun enkels winnen, Cedric voedde zijn ego met een verpletterende score en Bjorn zat niet in lijn met zijn innerlijke Maria waardoor hij ook zijn enkel moest laten varen.

Eindstand: 6-2, gespeeld in een recordtempo van amper 100 minuten. Next: Lokerse op 9/12

Ploeg van ’t Stad, het is zo een titel die doet dromen… Er werden vroeger epische duels uitgevochten met de mannen van Drive 1H, er werd eens door ons gewonnen, er werd eens door hen gewonnen. De scherpte van die hoogdagen ligt al een tijdje achter ons, ook al omdat Oudegem ondertussen al jarenlang Ploeg van ’t Stad is, maar tegen Drive spelen, het blijft een ‘specialleke’.

De helft van hun ploeg was er niet (ziek, werk, whatever), bij ons was Bart afwezig (opvoedkundige taken).

Nils en ikzelf (Cedric) namen het op tegen Sven en Lode. De allereerste rally van de match werd uiteindelijk de langste en werd gewonnen door Drive, Sven en Lode kwamen ook 3-0 voor, en daar stopte het voor hen. Ik besloot wat harder te smashen, Nils besloot wat sneller aan het net af te tikken. Gevolg, winst in wel 2 vlotte sets. Lens en Bjorn hadden ondertussen ook afgerekend met Ive en Rick, ook  in 2 sets.

Daarna dubbelde ik met Bjorn tegen Lode en Rick. Bjorn speelde absoluut lamlendig in de 1^ste set, toch kwamen we 19-16 voor, maar we verkwanselden het. Set 2 nam een aanvang en toen speelde ik absoluut lamlendig. Er werd stevig gevloekt, getierd en gescholden, maar dat vertraagde het Oudegemse verlies alleen maar. Ondertussen wisten Nils en Lens wel te winnen, ook weer in 2 setjes.

3-1 na de dubbels, waar het eigenlijk 4-0 had moeten staan als Bjorn en ik niet zo slecht waren geweest. Maar ach, we konden onze wanprestatie gewoon rechtzetten in het enkelspel natuurlijk.

Nils speelde tegen Sven, 2 marathonlopertjes tegen elkaar. Bjorn speelde op zijn beurt tegen Lode, 2 marathonlopertjes tegen elkaar. Maar Bjorn besloot dat het vandaag toch ’s echt geen marathonpartij ging worden en won vlot de 1^ste set. Ook in de 2^de kwam hij op voorsprong, maar Lode vocht terug. Er werd gedoken, er werd gevloekt, er werd op het scherp van de snee gespeeld. Uiteindelijk haalde Bjorn ook die 2^de set binnen, met een absoluut Sies-punt. 7 keer geklopt worden, maar toch het punt binnenhalen… Alleen hij.

Nils had het ondertussen niet makkelijk tegen Sven. Onze man verloor de 1^ste set, maar vocht ook terug in de 2^de. De rally’s duurden lang, maar zo heeft Nils het graag. Begrijpe wie kan… Ook in de laatste set kwam hij op voorsprong, maar opeens vond hij de lengte in zijn slagen niet meer en mepte alles buiten. Sven kwam stilletjes aan dichterbij en uiteindelijk draaide het uit op verlengingen. Nils schuwde daarin alle risico en die tactiek loonde. Ook hij won zijn enkelmatch.

5-1stond het dus, de overwinning was binnen, maar uiteraard speelden Lens en ik nog voluit voor de schoon ogen van het talrijk opgekomen publiek.

Lens nam het op tegen Rick, ik speelde tegen Ive. Lens speelde degelijk, maar zoals hij zelf zegt: ‘ik zal nooit geen enkelspeler zijn’. Winst voor Rick in 2 sets. Ik speelde tegen Ive, die soms wel mooie dingen liet zien, maar uiteindelijk 2 maatjes (no pun intended) te klein bleek voor mij. Winst in 2 vlotte sets.

6-2, we knopen hiermee terug aan met de overwinning. We zien wel waar het schip strandt. 18/11 is de volgende ontmoeting, dan staat Pluimplukkers 5H op het menu.

De detailuitslag van deze ontmoeting kan je alleszins hier vinden: http://badmintonvlaanderen.toernooi.nl/sport/teammatch.aspx?id=93C46338-1469-47D2-8B71-4CB6AC2E2BC5&match=36

De stand staat hier: http://badmintonvlaanderen.toernooi.nl/sport/draw.aspx?id=93C46338-1469-47D2-8B71-4CB6AC2E2BC5&draw=1

Met een verplaatsing richting de taalgrens op het programma, moet een ploeg zich al eens rustig kunnen voorbereiden. Een uur of langer rijden naar Ronse kruipt al snel in de benen, en dat doe je dan toch liever op je gemak en op tijd zodat je de slappe benen alsnog voldoende kan opwarmen voor de strijd begint. En liefst geen zorgen aan de kop. Helaas, alle goeie voornemens ten spijt draaide de voorbereiding uit op een fiasco. Alles zat wat tegen, omleidingen, autopech, persoonlijke problemen en een zieke Cedric. Gelukkig konden nog 4 mannen min of meer de sporthal bereiken, al was niet met de nodige rust in het hoofd. Ook de tegenstander, Wit Wit Ronse 2H had dan ook nog, ondanks een ploegkapitein die een paar uren voor de match nog in de "spoed" belandde, een ploeg op papier gezet waarvan je meteen denkt: "Die hakken we eventjes snel in de pan". Zal wel!

Dubbel 1 en dubbel 4 om mee te beginnen. Lens en ik stonden volledig ongeconcentreerd te spelen tegen Mathieu en Erwin, die ook al even ongeconcentreerd bezig waren. Spannende match, dat wel, maar geen streling voor het oog. Weinig rally's in de 1e set en veel missers. De 2e set wat meer animo, maar waarschijnlijk de slechtste match tot nu toe dit seizoen van Oudegem 2H. Het kon alleen beter! Bart en Sies kwamen tegenover Christophe en Gregory te staan. Gregory had in een ver verleden nog eens op een pluimpje geslagen en moest zich van zijn captain nog eens smijten op het veld. In het begin lukte dat niet goed, want Bart en Sies stonden goed te spelen, maar daarna sloeg de Ronsische motor wel aan. 3 sets, maar helaas met een verkeerde winnaar.

Dat zag er al niet zo goed uit, maar er was nog niks verloren. Een 2-2 na de dubbels kon ons hopelijk nog een puntje opleveren. Bart en ik namen het op tegen Mathieu². Oude en jonge Mathieu, smalle en grote Mathieu, ik weet niet hoe ze in Ronse het onderscheid maken. Twee linksepoten en twee mannen met een gelijkaardige stijl. Door een paar gelukspluimen in ons voordeel en wat zenuwachtig spel aan de overkant, begonnen we steeds beter te spelen, het vertrouwen groeide. Bart maakte zich eens goed kwaad op de shuttle en zo konden we snel een kloofje slaan in de 1e set die met 17-21 werd gewonnen. In de 2e set ging het steeds beter en het Ronse-duo maakte net iets te veel fouten waardoor de winst vlot naar ons ging. Ondertussen waren Lens en Bjorn in een zwaar kreunende strijd verwikkeld met Erwin en Christophe. Een match op het scherpst van de snee die alle kanten uitging en kon gaan. Bij 19-19 stand in de 3e set lukte Bjorn een onwaarschijnlijke scherpe (op en over het net) drop aan het net, met het nodige geschal door de hal. Veer gebroken bij Ronse, nipte maar broodnodige overwinning.

Twee enkels dan maar proberen te winnen. Makkelijker gezegd dan gedaan! Bart startte zijn enkelmatch pas in de 2e set, na een weggeven eerste set. Door de omstandigheden kon Bart niet voluit spelen en al gauw zat het er op voor hem. Ondertussen was ik al een tijdje bezig tegen Mathieu Dekeyser. Ondanks het belegen spelniveau dat ik al vaak in de Ronsische sporthal tentoonspreidde over de voorbije jaren, was dit eens een match waarin het shuttlegevoel wel goed was. Het ging goed, maar ik kreeg ook vaak te gemakkelijk punten cadeau van Mathieu die met de regelmaat van de klok buiten sloeg of shuttles in het net knalde. Merci. Ook de 2e set was van het zelfde laken een broek. Er sneuvelde zelfs een racket en bijna een sporthalmuur. Vlotte winst, leuk, maar niet voor bepaalde racketjes.

3-3. Nu was het aan Lens en screaming Sies. Lens won vlot de eerste set tegen Christophe, maar de Ronsenaar liet zich niet zomaar doen. Diens niveau steeg zienderogen en hij dwong Lens tot een 3e set. Daaarin ging het relatief gelijk op. Wat pech- en chanceballen deden het moreel de das om, Christophe ging met de bloemen lopen. En dan was er nog die andere match... Bjorn zat meteen goed in de wedstrijd, speelde solide en verdedigde heel goed op het aanvallende spel van Mathieu VDA. Winst in de 1e set, maar Mathieu vocht terug. Nog harder kloppen was de boodschap. Bjorn werd weggedrukt en er kondigde zich een spannende 3e set aan. Hier ergerde Mathieu zich alsmaar meer in de goeie verdediging van Sies, en werd steeds luidruchtiger. Al was het een keer op het randje, het was er ook een paar keer over. Persoonlijke beledigingen en obscene gebaren horen echt niet thuis op een badmintonterrein. Zelfs niet voor jonge talenten. Bjorn liet zich niet uit het lood slaan, maar moest op het einde nipt de duimen leggen met 22-20.

Zeer jammer, een puntje halen onder deze omstandigheden ware mooi geweest, maar het mocht niet zijn.
Het niveau van onze ploeg was nog steeds niet wat het vorig jaar seizoen geweest was. Dat komt wel terug, hopelijk liever morgen dan overmorgen. We moeten na vandaag al wat ambities beginnen bijstellen, maar het seizoen is nog lang om veel punten te pakken. Komt wel goed!


Nils

Afgelopen zondag stond de 2e wedstrijd van Oudegem 2H op het programma. Een uitje naar Gent was dat, tegen Pluimplukkers 4H. Niet de gemakkelijkste verplaatsing. Anderzijds stonden we dit keer wel met het vaste team op het terrein. Bart was er voor het eerst terug bij en Lens had de lichamelijke ongemakkelijkheden achter zich gelaten. Proberen winnen was de boodschap, een puntje was nog ok, maar verliezen zou een deuk betekenen in enige titelambities.

Lens en Bjorn gingen in de eerste dubbel van start tegen Muller en Tom VA uit Z. Een lange match, wisselend spelbeeld, maar de 3e set werd wel gewonnen. De wedstrijd op het terreintje ernaast, Ce en ik tegen Arne en Koen, had ook drie sets nodig. Wat in de 1e set aanvankelijk goed lukte: aanvallen, kwam er de 2e en 3e set niet meer uit. Zwak spel en te veel fouten deden ons de das om tegen een steeds beter spelende tegenstander.

Een derde dubbel: Cedric en Bart tegen Tom en Arne. Opnieuw 3 sets. Het begon niet goed, de 1e set ging de mist in na wat ongeconcentreerd badminton. Nadien ging het beter, de 2e set werd gewonnen, maar nadien sputterde alles weer wat tegen. Ook hier werden te veel fouten gemaakt die duur betaald werden. De regelmaat zat er nog niet in. Nadien was het aan Lens om te dubbelen met Bart. Tegen Koen en Wouter was de start niet de sterkste van de dag. De wedstrijd vlotte niet goed, verlies in de 1e set, maar nadien sloeg de diesel nog aan. Koen en Wouter speelden nog altijd sterk, maar de 2e set leek aanvankelijk makkelijk naar de onzen te gaan. Helaas, ondanks een royaal aantal setpunten te hebben gekregen, kan Oudegem de set niet afmaken en ging men oneervol de boot in. Jammer!

3-1 achter, dikke ***, maar de enkelwedstrijden konden ons nog puntjes bezorgen. Met wat geluk en met wat kunde. Bjorn had zich alvast voorgenomen om het tegen Johan op een potje luid kreunen te zetten. "Kreunen", nee dat is niet het juiste woord. Een beetje staan krijsen in onvervalste Maria-stijl, de sporthal was immers groot genoeg om ze met decibels te vullen. De wedstrijd was wel enorm spannend, veel setpunten langs beide zijden, en in 2 sets waren er lange verlengingen. Ondertussen waren er al veel varkentjes gekeeld, gingen er al een paar stembanden kapot, maar Sies kon het in de 3e set toch afmaken met 24-22. Eindelijk rust in de zaal!

Iets te veel rust misschien, want Cedric merkte al snel dat een grote "enkelvorm" niet in de benen zat. Tegen Wim kwam het niet echt tot een spetterende wedstrijd. Er werd weinig op het veld gehold, maar wel veel achter de feiten. Na een grote achterstand in de 2e set kwam Cedric nog bijna terug, maar helaas gaf de uitslag correct het spelbeeld weer. De boot in. Zelf moest ik aan de bak tegen Arne. In de praktijk de moeilijkste tegenstander. De rally's waren vaak kort, en als ze dan al eens lang waren, werd er veel gezucht langs beide kanten van het terrein. Gebrek aan conditie bij mezelf en een zware nacht aan de overkant leidden naar dit mooie tafereel. De 1e set ging vlot naar mij met 14-21, de 2e set ging echter veel gelijkopgaander. Twee geluksballetjes deden Arne mentaal de das om. Nadien was het vat af, en werd het broodnodig puntje gescoord. Als allerlaatste was Lens van start gegaan tegen Wouter. Het liep helemaal niet vlot, Wouter verdedigde sterk en Lens kon veel aanvallen niet afmaken. In de 2e set werd het er niet beter op, het werd niet de beste match van onze captain. Een droge 2 sets later stonden de scorebordjes negatief: 5-3 op ons doos!

Geen te beste match, zo kunnen we eufemistisch uitdrukken. Een aantal onder ons zit niet in de vorm van vorig seizoen. De regelmaat en automatismen zijn nog vaak ver weg. Er dient dus nog wat gewerkt te worden om de goede vorm terug te vinden. Ze lag alvast niet in sporthalcentrum de Rozebroeken. Hopelijk vinden we ze binnen een paar weken terug in 't Rosco in Ronse. Uit meerdere ervaringen weten we: op maandagavond gaan competitie spelen in Ronse in geen cadeau. Tijd om de ban te breken daar!


Nils

Na een ultraspannend jaartje 3^de liga werden de niet-meer-zo-jongelingen van de 2^de Oudegemse herenploeg gedwongen tot een (hopelijk kort) verblijf in 1^ste provinciale. De 1^ste match begon al met horten en stoten. Bart kon niet meedoen, Lens kreeg het op slag aan zijn nieren van de stress en Bjorn moest zo nodig een feestje geven, luttele uren voor de 1^ste pluim geslagen werd, maar deed wel mee. Ikzelf (Cedric) werd loco-ploegkapitein en besloot Jan Verwaeren op te trommelen als vervanger.

We namen het op tegen de 2^de ploeg van Buggenhout, de ploeg zonder grootmeester Peter Hermans, maar met vooral nobele onbekenden. Klokslag 20u begonnen we er aan.

Ikzelf speelde de 1^ste dubbel met Nils. Nils was nog achter zijn beste vorm aan het zoeken – hoe kan het ook anders na een dagje herstelwerken uitvoeren aan het gekochte huisje – maar toch wonnen we vrij eenvoudig, zonder te moeten doordrukken, van Jeroen en Nicolas.

Jan en Bjorn hadden ook weinig boodschap aan een lange match en klaarden de klus ook in 2 sets, weliswaar na een spannende 1^ste.

Daarna begonnen Nils en Bjorn, het keizerspinguïnkoppel, aan hun dubbel. Bjorn wou naar het vrouwentennis gaan kijken en Nils had ook niet echt zin in een lange wedstrijd. Gevolg: winst in 2 korte sets.

Jan en ikzelf speelden dan de laatste dubbel van de avond. In de 1^ste set stonden we te dromen (Van Scarlett Johansson? Of gewoon van een pintje? Wie zal het zeggen…?) en die verloren we dan ook verdiend. We werden bruusk wakker geschud door de tegenstand en besloten het hen betaald te zetten. De volgende 2 sets gingen bijgevolg vlotjes naar ons.

4-0 na de dubbels… Ideaal.

Nils en Bjorn begonnen dan aan hun enkels. (Excuus, ik ben de namen van den tegenstanders vergeten, en de uitslag staat nog niet op badmintonvlaanderen.toernooi.nl op het moment dat ik dit typ. Waarschijnlijk wel op het moment dat u dit leest, dus dat maakt het allemaal wat verwarrend, maar ja, maandag…) Bjorn verloor de 1^ste set, krijste eens goed en won de volgende 2. Match binnen. Nils verloor ook de 1^ste, won de 2^de, maar door alle verbouwingswerken zat de conditie nog niet optimaal. Hij verloor dus de 3^de, -2 puntjes voor Nils dus. (Gelukkig moet je nu -12 hebben eer je zakt.)

Daarna speelden Jan en ik onze enkels. Jan speelde al een hele avond goed badminton, en ging gewoon door op zijn elan. Winst in 2 sets. Ik nam het op tegen Nicolas, werd in de 1^ste set van het kastje naar de muur gespeeld, maakte te veel fouten (maar ja, wat wil je, na 4 maanden geen enkel te hebben gespeeld, en die laatste enkel werd dan nog abrupt afgebroken door een verstuikte enkel – amai, hier staat veel ‘enkel’) en verloor dus kansloos. Maar ik begon het spel van Nicolas beter te lezen en kon in de 2^de en 3^de set telkens een kloof slaan en die vasthouden. Winst in 3 sets was dus mijn deel.

Een 7-1 om aan de competitie te beginnen, dat kan veel slechter. We weten ook dat dit Buggenhout niet de sterkste ploeg in de reeks is, en dat ons niveau nog ietsjes naar boven kan en moet voor de volgende matchen.

Maar alleszins, we zijn op goed gestart om ons verblijf in 1^ste PBO zo kort mogelijk te houden! Vamos Oudegem 2H!

De detailuitslag, als die al ingevuld staat op het moment dat u dit leest, staat op http://badmintonvlaanderen.toernooi.nl/sport/teammatch.aspx?id=93C46338-1469-47D2-8B71-4CB6AC2E2BC5&match=50

De stand kan u bekijken op http://badmintonvlaanderen.toernooi.nl/sport/draw.aspx?id=93C46338-1469-47D2-8B71-4CB6AC2E2BC5&draw=1

Een match die vooraf werd bestempeld als een cruciale ontmoeting. Dus kruip ik graag eens in Le Pen. Verlies betekende degradatie, minstens een gelijkspel, maar nog véél beter winst zorgde voor meer zekerheid om in 3de liga te blijven. Want tot vandaag kan alles nog in deze doldwaze competitie. Lokeren en Mintons blijven liever in 3de Liga en spelen met B-ploegen om toch maar geen kampioen te spelen. Natuurlijk kan je het hen niet kwalijk nemen met sympathieke ploegen als BC Oudegem in de reeks. Off the record, Lokeren zie ik ook liever niet stijgen, want daar krijg ik tenminste nog eens paardenworsten voorgeschoteld. Jammer genoeg enkel op het bord, een mens kan niet alles hebben :). Andere ploegen verkiezen om in de degradatiestrijd, alle duivels te ontbinden en talenten van heinde en ver uit andere ploegen te laten aanrukken. Jongens dit is toch van de pot gerukt ! Wat een stelletje mietjes bij elkaar. Wij daarentegen spelen altijd met dezelfde Fantastic 5. Voor wie deze Marvels niet kent, deze Fantastic 5 bestaan uit:

 - Roaring Cé: half mens, half beest brult hij de tegenstand op een hoopje
 - Smashing Lens: vlijmscherpe aanvallen die zelfs door Chelsea beton kunnen
- Battling Bart: All round man van weinig woorden, maar véél daden
 - Fighting Nils: blijft gaan voor elke bal tot de tegenstander er bij neer valt
- Screaming Maria: elke tegenstander kraakt mentaal onder het gekreun en gehuppel

 De wedstrijden dan: de tandem Lens/Maria is ondertussen een vaste waarde en de smashes van Lens en de stevige verdediging resulteerden dan ook in vlotte 2 sets winst. Ook Bart/Nils en Nils/Cé wisten het laken naar hen toe te trekken. Ietwat onverwacht stonden we plots 3-0 voor. Toen ook Bart/Cé de 1e set wonnen in de 4de dubbel leek de match gespeeld. De 4-0 hing in de lucht, maar toen stokte de machine. De faalangst sloeg toe en plots lukte niets meer. De 2de en 3de set werden professioneel verkwanseld. Geen man overboord. Om tijd te winnen werd besloten om de 4 enkels tezelfdertijd te spelen. Geen slecht idee, aangezien alle matchen op 3 sets zouden uitdraaien. Lens had de “minst lastige” klant (B2) , maar liet de 2de set schieten, waarna hij evenwel zijn vorm terug vond. 4-1. Nog één match winnen en de buit was binnen. Ondertussen speelde Cé verdienstelijk tegen Buelinckx, die onder de indruk was van het gebrul en het gekreun aan de andere kant van de sporthal. Cé sleepte een 3 setter uit de brand maar moest toch nipt de duimen leggen. 4-2 en de hoop kwam op de frêle schouders van Maria en de iets minder frêle Nils te liggen. Beide hadden de 1e set op zak, maar hielden de spanning erin door de 2de set prijs te geven. Wie ging de verlossing brengen? In de 3de set haalde Maria haar hoogste (decibel)niveau en na een betwiste pluim op 16-17, die eerlijkheidshalve werd opnieuw gespeeld, was de mentale veer van de tegenstand gebroken. De winst was binnen en ook Nils verliet enkele minuten later zegenvierend zijn terrein. 6-2 een uitslag die mag gezien worden. Wat moeten we onthouden:

 1/ Dat wij één van de weinige ploegen zijn die nog kampioen willen spelen
 2/ Dat wij één van de vele ploegen zijn die evenwel niet willen degraderen.
 3/ Dat wij hiervoor ons niet gaan versterken, want wie kan er tippen aan de Fantastic 5.

Wij zullen de tegenstand aan onze degens rijgen – voor of na de match !

In 3de liga B zijn er 7 ploegen, 1 stijgt, 2 dalen, 2 willen zeker geen kampioen spelen, niemand wil zakken, de laatste kan letterlijk nog de 1ste worden en omgekeerd en 4 ploegen staan met gelijk aantal punten. Dit om even te schetsen dat het waanzinnig spannend is in de reeks en dat echt alles nog kon gebeuren.

Oudegem 2H is wel één van de ploegen die niet wil zakken, maar wel speelt om te winnen en dus eventueel kampioen wil spelen. De op 2 na laatste speeldag bracht de jongelingen van Oudegem naar het Gentse van The Govaerts Brothers en Steven Verbruggen. In het verleden werden er al meermaals ‘epische’ duels mee uitgevochten, zowel door de 1ste en 2de ploeg. Vele keren keerden we van een kale reis terug. Gentse thuis is sterk, zeer sterk. Dit keer was hun 4de man Hans Verheyden, en niet Christoph D’Haene. Wij speelden met onze basis vijf, cap Lens, small but loud Nils, tall and very screamy Bjorn, quiet determination Bart, en tall and very loud ikke (Cedric). Winst was een must, een gelijkspel was ‘bwah’, verlies was uiteraard te vermijden, maar nog geen ramp. Nils en ik namen het op tegen de gebroeders Govaerts. De 1ste set werd er goed gespeeld van onzentwege, de 2de en 3de set werd vakkundig verkwanseld door mezelf. Lens en Bjorn gingen ook goed van start tegen Steven en Hans, wonnen de 1ste set, hadden 2 matchpunten in de 2de, verkwanselden ook die vakkundig en waren er aan voor de moeite in de 3de. 2-0, dat had niet mogen zijn. Bart en ikzelf namen het daarna op tegen Hans en Patrick. We speelden goed en wonnen al bij al vrij vlot in 2 sets. Bij Nils en Lens was het net andersom. The Enemy won al bij al makkelijk in 2 sets.

3-1, en dit voor de enkels, iets waar dit seizoen alleen Bjorn en Nils blijkbaar punten pakken.

De rest loopt er bij voor ‘kanonnenvlees’. Bart ging van start tegen Patrick, speelde op sommige momenten goed mee, maar Patrick liet zien dat hij nog steeds aardig kan enkelen. Ikzelf moest het opnemen tegen Steven, en ik ging er eigenlijk vrij hard van uit dat het een verloren zaak was. Toch besloot ik wat te staan zweten en toch ‘mijn best te doen’. Ik speelde zeer goed mee in de 1ste set, kon Steven goed onder druk zetten, ging voor de punten (uiteraard met de occasionele misser) en kwam zelf licht voor. In het zicht van de meet zette Steven toch een sprintje in en kon de 1ste set nipt winnen met 19. Ik besloot gans de zaal bij elkaar te vloeken om de frustratie van de verloren set te verwerken en een maagzweer te voorkomen. De 2de set begon dramatisch, ik kwam 9-1 achter, maar vocht toch terug, het werd 15-15. Toen besloot de vloer ineens geweldig glad te zijn, ik schoof door, mijn heup ging uit de kom en het punt was verloren. Ik vees mijn been er terug aan, na veel gevloek en getier (‘oh wee, gij vermaledijde kutvloer!’), ging ’s drinken en speelde verder. Steven had wel een kleine voorsprong bij elkaar gespeeld, en gaf die niet meer uit handen. Zonde van de 1ste set, daar zat meer in. 5-1 voor de jongens uit Gent. Nils en Bjorn speelden dus nog voor ons schoon ogen (en die van Iwan en Kathleen). Bjorn toonde dat hij goed stond te spelen, en zette kalm Hans opzij. En Nils, tja Nils, die had nog eens zin om een geweldig lange, en als ik ‘lang’ zeg, dan bedoel ik ‘lang’, driesetter te spelen. Hij had uiteraard geluk dat ook Jonathan graag lange matchen speelt. Nils verloor nog de 1ste set met 24-22, wist zich te herpakken in de 2de en won die met 16-21. Noch wisten ze er beiden geen genoeg van te krijgen. Het werd 20-20 in de 3de, een punt werd herspeeld (just for fun, zo bleek het), bijna werd de match herspeeld (ook just for fun, bleek het), maar gelukkig werd van dat idee afgestapt. Uiteindelijk trok Nils aan het langste eind en wist hij te winnen met 23-25. 5-3 werd het dus. Winst zat er misschien in, een gelijkspel zeker, we hebben de kansjes gekregen, maar niet genomen. Maar de winst van Gentse kunnen we zeker niet onverdiend noemen.

Wat we vandaag, allé gisteren, geleerd hebben:
 - Er zijn toch nog ploegen die spelen om te winnen
 - Daar dient competitie uiteindelijk voor
 - Wij geen goeie zaak deden in de strijd voor de titel
 - Maar in de strijd voor het behoud alles nog in handen hebben
 - Al zal dat niet makkelijk worden - Maar dat het moet!
 - En dat ‘moeten’ is volgende week zondag al, tegen Merchtem
 - Supporters op post!

Na het jaarlijkse feestje van Oudegem dat dit jaar voor het eerst werd georganiseerd in God het Vaderland, stond de match tussen Oudgem & Opwijk op het programma. Opwijk is een ploeg met een aantal anciens; waaronder Kris Vrijders. Ze hebben een stevige reputatie als dubbelteam en dat deed bij Cé toch al voor de match enige paniek- of koortsaanvallen te veroozaken. Mogelijks kon het ook wel den drank zijn die den duvel was. Of was het Elke en haar Angina. Exit cé dus en geen brulaap te bespeuren op het terrein. Oudegem stuurde dan maar de 4 sterkhouders in de arena: Bart; Nils, Les & Sies die ook Maria had meegebracht.

De dubbels gingen gelijk op: waar Lens & Sies vlot de bovenhand namen (is hier een nieuwe mix tandem in de maak?)

ging het Nils & Bart minder goed af tegen Vrijders (2x). In de eerste 2 sets gingen de kansen op en neer, in de 3de en beslissende brak de veer. 1-1 dus. Daarna werd het keizerskoppel van weleer (Nils & Sies) in de arena gestuurd . Hun spel is solide en beiden waren wel een maatje te groot voor de tegenstand. Die moesten 2-0 setverlies slikken.

Helaas ging het Bart & Lens minder goed voor de wind en ze verloren dan ook gezwind. 2-2 dus .

Lens had de ondankbare taak om tegen Kris Vrijders te spelen. Lens vocht voor wat hij waard was, maar kwam vooral in de 2de set toch tekort. Ondertussen had Nils wel vlot de match tegen Jonas op zijn palmares geschreven. 3-3 dus.

Maria mocht dan aantreden tegen Koen Meskens. Of was het Meiskens want wat kon ze  zagen :-). Het licht was te fel de shuttle te traag ofde racket niet goed bespannen; de tegenstand had e véél geluk ,of haalde net tevéél pluimen terug. Feit was dat er toch nog een brulaap in de zaal was. Maria besloot dat de korte pijn de beste was: vlotte 2 set winst.

Ons lot lag dus in de handen van Bart , die aanvankelijk ook het best uit de startblokken schoot , maar daarna vond de andere Vrijders (Johan) zijn draai, haalde alle ballen terug zoals Maria dat doet (met plak, vlieg en stunt werk) en zo kwam er een 3de set waar Bart op zoek was naar zijn 2de adem maar die uiteindelijk niet meer vond.  

Oudegem - Opwijk : 4-4 gelijk:

Dat rijmt ...

Maria

Het verhaal van onze 2e herenploeg dit seizoen is er eentje van ups en downs. Na een rampzalige start met 0 op 6 hebben we ons de laatste wedstrijden goed herpakt. Na winst tegen de twee Gentse ploegen wisten we tegen Lokerse 2H de overwinning binnen te halen na een intense wedstrijd. Het vertrouwen bij de mannen van ons ploegje steeg zienderogen en dat is niet onbelangrijk bij het “mentale spelletje” dat badminton toch wel is. Voor de ontmoeting tegen leider Mintons 1H hadden we weinig te vrezen, een punt pakken zou al mooi zijn, zeker als ze met al hun B1’s zouden komen opdagen.

De bezoekers kwamen slechts met 4 man onze immense sporttempel binnengeslopen. Geen B2’s maar ook geen Polfliet. Nog voor de wedstrijd ging hun aandacht meer uit naar de volleybaldeernes dan naar de wedstrijd zelf. “Ken uw prioriteiten!” zou je dan moeten roepen, maar die kenden ze duidelijk al. Voor de rest nog een beetje opmerkingen over de blinkende vloer, het slechte licht, de dikke netten… Maar gezellig is het wel! Zagen over de slechte zaal en het nastaren van volleybalsters… toch elke keer opnieuw hetzelfde scenario voor een wedstrijd. Er zijn nog zekerheden in het leven!

De zekerheid van Peter die de laatste 2 dubbels speelt, was er deze keer niet. We moesten het daarom over een andere boeg gooien. Het olijke duo Cedric en Nils werd dan maar van onder het stof gehaald, voor het eerst dit seizoen. Maar eerst ging Ce met Bart een partijtje dubbelen tegen de “Nees” en Wesley. Verbazend genoeg werd het een vlotte tweesetter in het voordeel van Oudegem. Lens en Nils namen het ondertussen op tegen Jurgen en Tim. Deze partij duurde heel wat langer. Een slechte start in de 1e set werd goedgemaakt met winst in de 2e set. Een lange 3e set zou uitsluitstel moeten brengen. Op 19-19 was de spanning te snijden, maar twee pluimen die het net raakten en telkens aan de verkeerde kant vielen (voor ons dan toch) zorgden voor een abrupt einde. Zeer jammer.

Voor de tweede reeks dubbels ging Bart even bankzitten en trad Bjorn de arena binnen. Samen met Lens nam hij het op tegen Wesley en Tim. Geen te beste match in het begin en met wat geluk werd de eerste set binnengehaald in de verlengingen. De 2e set ging al snel verloren maar in de 3e keerde het en werd er relatief vlot gewonnen. Cedric en Nils stonden tegenover het sterkste duo van Mintons, Jurgen en Peter. Veel fouten en weinig enthousiasme van de Mintonners, gecombineerd met deftig spel langs onze kant zorgden voor vlotte winst in de 1e set. In de 2e kwam de Sint-Niklase motor op gang en moesten we de set aan ons laten voorbij gaan. In de beslissende set konden we na een tijdje een kleine kloof slaan van 5 punten, die we niet afstonden tot het setpunt. Een onwaarschijnlijke airball van Ce en een onbegrijpelijke smash in het net van Nils deden de zenuwen wat strakker gespannen staan. Gelukkig ook bij Peter die dankbaar een te korte service sloeg.

3-1 voorsprong, een onverhoopte maar aangename tussenstand! We begonnen te geloven in dat puntje of wie weet zelfs meer. Cedric mocht het opnemen tegen Peter, Nils kwam tegenover Jurgen te staan. De eerste set was nog spannend tussen Ce en Nees, maar werd gelukkig afgesloten met nipte winst voor de brulboei aller brulboeien. Daarna, het moet wel gezegd, deed Peter geen moeite meer om nog voor winst te gaan, en won Cedric nog vlotjes met 7 (!). Nils zat al van in het begin goed in de wedstrijd, al kwam hij eigenlijk heel wat adem tekort in de lange rally’s. Jurgen maakte net iets te veel ongedwongen fouten en maakte er ook geen uitputtingsslag van. In de 2e set werd op dit elan doorgegaan, maar ineens kwam daar toch het moment van kleine vertwijfeling. Jurgen begon ook beter te spelen en het werd spannender. Gelukkig werd de concentratie er bij gehouden op het einde, en kon Nils de match winnend afsluiten. De buit was al binnen!

Bart en Sies mochten enkelen, maar voor winst of verlies deed het er niet meer toe. Bart kwam tegenover Tim te staan, en in enkel is dat geen cadeau. Er werd te veel achter de feiten aan gelopen en Bart werd in 2 vlotte sets opzij gezet. Bjorn nam het op tegen Wesley. Wel haalbaar, maar dan moet je uw tenen wel goed uitkuisen. Dat deed Bjorn ook, maar Wesley had een goed antwoord op het “tactische” spel van Bjorn. Twee sets ging nipt verloren, jammer, een derde set had er wel kunnen inzitten.

Niettemin een zeer geslaagde avond! Een 5-3 overwinning (meer is niet nodig ;) ) was zeer welkom. Bij deze pakten we 4 punten in de matchen tegen de eerste twee ploegen in de stand, een bonus. We laten nu 4 ploegen achter ons, maar met slechts 2 punten verschil met de laatste in de stand blijft het oppassen. Nu zondag tegen Opwijk thuis kunnen we ons verzekeren van een gerust gemoed als we zouden winnen. Maar gemakkelijk is die opdracht allerminst, zeker met zulke geroutineerde dubbelkoppels. In ieder geval is het vertrouwen en het thuisvoordeel aan onze kant. En desnoods doen we wel een Sharapovaken als het moeilijk gaat.

Nils

Zondagavond, 20u. Lokerse kon bij winst op kop komen van de rangschikking, Oudegem nam best punten met het oog op de strijd tegen de degradatie. Beide ploegen hadden dus een duidelijk doel voor ogen. Bij Oudegem was de voorbereiding op donderdag al gestart met vele mails, en op vrijdag met telefoons. Niet ideaal. Maar we stonden zondagavond wel allemaal paraat. Onze ploeg bestond uit cap Lens, Bart, Nils, Peter, vaste invaller SiesSplash en ik (Cedric).

We begonnen met dubbels 1 en 4. Nils en Lens namen het op tegen Dries en Hans. Bart en Peter speelden tegen Christof Courtin en Davy Van Paemel. Vooral die laatste dubbel zou weglopen met de trofee ‘de meest op voorhand besproken match’. Bij een 2-1-stand begon de discussie. Na vele minuten werd het spel uiteindelijk verder gezet. Peter en Bart speelden uiteindelijk een goeie match, maar verloren in 2 sets. Dat Bart een beetje ontdaan was, kunnen we hem moeilijk kwalijk nemen…
Lens en Nils wisten hun concentratie te behouden, wonnen de 1ste set nipt, verloren de 2de set nipt (na zenuwachtig gemiste matchballen), maar stelden orde op zaken in de 3de set.
Daarna was het de beurt aan de SiesSplash en mezelf. Wij namen het op tegen David en terug Davy. We liepen meer in elkaars weg, de tegenstand speelde goed. Gevolg: verlies in 2 sets.
Peter en ik speelden daarna dubbel 3 tegen Hannes en Christoph. Peter en ik speelden goed en drukten door op de momenten dat het nodig was. We wonnen al bij al vlot in 2 sets. 2-2 na de dubbels.

Ondertussen was Bart begonnen aan zijn enkel. Hij moest het opnemen tegen Hans. Hans beliep het allemaal net iets beter en won dus zijn match verdiend. Lens was ook bezig tegen Dries. De cap liet de voorbije weken al mooie dingen zien in de enkel en vond dat het maar eens tijd werd om te winnen. De eerste set ging nog naar Dries, maar set 2 en 3 werden vlot gewonnen door Lens! 3-3, het werd spannend, en de op papier beste enkelspelers van onze ploeg moesten nog beginnen. Een punt hadden we bijna binnen, en Nils zorgde daarvoor door te winnen tegen David. De 1ste set was nog spannend, de 2de set duwde Nils door en liet David weinig kans.
Bjorn mocht het dan opnemen tegen de youngster van Lokerse, Hannes. SiesSplash speelde zijn favoriete match, de match die draait om de knikkers met alle ogen op hem. Hannes wist de 1ste set te winnen met mooi en verzorgd badminton, SiesSplash geloofde niet in zichzelf. Hannes begon ook goed aan set 2, kwam 6-0 voor, maar toen besloot SiesSplash dat het welletjes was en maakte 8 punten op rij. Het wijf in SiesSplash kwam op dat moment eventjes naar boven (God weet waarom), maar gelukkig nam de man in hem snel terug de bovenhand en besloot hij te spelen tegen 110%. Hannes speelde goeie ballen, perfecte ballen zelfs, maar SiesSplash haalde ze allemaal terug. Allemaal! Hij wist de 2de set te winnen en toen werd duidelijk dat bij Hannes het vet van de soep was. SiesSplash ging gewoon door op zijn elan, en won verdiend!

3-5 voor ons! *vreugdedansje*

We sloten de avond af met een paar bollekes (De heer zij geprezen dat ze dat hebben in Lokeren.), en een paar goeie hotdogs! We danken de thuisploeg daarvoor trouwens. De dorstigen laven en de hongerigen spijzen is een werk van barmhartigheid, naar het schijnt.
Wat begon met een ambetant tafereel, eindigde op een toffe noot.

Wat we hieruit kunnen leren:
- Dat we toch nog een spannende en sportieve wedstrijd speelden.
- Dat door onze winst wij Gentse achter ons houden, op gelijke hoogte komen met Pluimplukkers en Opwijk, en dat we op 1 punt van Merchtem staan.
- Dat we hogerop kijken!

Zoals Cedric al aangaf: de wedstrijden van de laatste kans dringen zich op & we dienden er nu aan te beginnen tegen Pluimplukkers. Een voltallig 2H tekende present om die 2 felbegeerde punten binnenshuis te houden. Bij Pluimplukkers zagen we dat Ewout niet meedeed wegens blessure & hij vervanging vond bij de ervaren rot Johan Muller. Samen met Arno Boonants, Stijn Eloot & Livio Osayade vervolledigde hij de PP-garde. Een haalbare kaart dachten we, maar er zou voor gespeeld moeten worden! Nils liep al wat gestresseerd omdat onze symphatieke cafetaria-uitbater Kathleen had afgesnauwd toen die een mes vroeg. De afwas van een extra mes was blijkbaar een te zware last. Soit, Nils kon nog even afkoelen want hij diende pas later aan de bak te komen.

Bart & Cedric en Lens & Peter beten de spits af. Cedric en Bart beginnen hun Hallesiaans niveau terug te vinden en gingen voor de volle buit tegen Arno & Johan. Met werkbadminton, de rode draad door de gehele avond, werd er gewonnen in 2 sets, de kop was er af! Lens & Peter hadden een stevige kluif aan Livio & Stijn. In het begin was het terug wat zoeken, maar toen de roulatie terug begon te komen was de overtuiging des te groter dat we konden winnen. zowel in de eerste als in de tweede set vochten Peter en Lens naar de overwinning. 2-0, het zou vandaag wel eens prijs kunnen zijn :)
De volgende dubbels dienden apart gespeeld te worden: Lens & Nils namen het op tegen Stijn & Johan. Johan bewees dat zijn verdediging nog steeds oerdegelijk is en het vreemde nerveuze spel van Stijn in dubbel maakte het een vreemde en moeizame wedstrijd. In set 1 konden we vrij snel een voorsprong bouwen en behouden, maar in set twee waren we tot aan 11 elkaars evenknie. hierna konden we met een puntenreeks een geruststellende voorsprong uitbouwen en wonnen we nog verassend vlot de tweede set. 3-0, alright!
De laatste dubbel van de dag ging naar Peter & Nils die het opnamen tegen Arno & Livio. Het werd een wedstrijd waarbij de punten vooral afgemaakt werden door dropshots. Het ging telkens gelijk op, maar Peter & "stresskonijn" Nils konden deze keer het hoofd het koelst houden. tweemaal winst met 21-18 was hun verdienste. Met een 4-0 voorsprong na de dubbels konden we voor het eerst zeggen dat we misschien toch wel wat dubbelcapaciteiten hebben.

Nils mocht direct daarna aan de bak tegen Johan. Nils begon wat aarzelend en Johan liet geen kans onbenut. Toen Nils uiteindelijk het voortouw nam & geruststellend naar 20 stoomde, was het opeens bang toekijken hoe Johan zijn achterstand wegwerkte naar 20-20. De verlengingen brachten Nils zijn vertrouwen terug en met enkele knappe punten hield hij de taaie Johan van een stunt. In de tweede set ging Nils volledig door op zijn elan en won vlot met 21-13. 5-0, de buit was binnen!
Intussen was ook Cedric aan zijn wedstrijd begonnen. Hij moest het opnemen tegen Livio, wat zeker geen cadeau is aangezien Cé nog steeds wat op zoek is naar zijn vorm. De eerste set ging naar Cé met mooi aanvallend & scherp badminton. Livio beet van zich af en vocht terug in de tweede set. het werd heel erg spannend, maar onze voorzitter moest zich met oerkreten gewonnen geven op het einde waardoor een derde set zich aanbood. Hierin trapte Cé vooral wat op zijn adem en kon Livio nog vrij vlot doorstomen naar matchwinst. Jammer!
Zonder stress begonnen Bart en Lens ook aan hun enkels. Bart had de ondankbare taak om het op te nemen tegen de beste enkelaar van het team: Arno. Bart trok zich van niks aan en begon zonder complexen goed te badmintonnen. Pas op het einde van de eerste set diende hij het hoofd te buigen en verloor hij met 21-18. In de tweede set bouwde Arno al snel een voorsprong die Bart niet meer kon inhalen. Eervol verloren dus. Intussen was Lens koud gepakt in de eerste set, de matchen van het tornooi begonnen in de benen te kruipen, en al snel besloot hij om alles op alles te zetten in de tweede set. In die tweede set bracht hij het er heel wat beter van af en maakte dankbaar gebruik van de fouten van Stijn waarbij hij op setwinst afstevende. Jammer genoeg kwam net dan Stijn langszij met enkele mooie punten en in de verlengingen ontnam hij Lens de setwinst.

De einduitslag werd dus 5-3, wat dus ons 2 extra punten oplevert. De tweede stap is gezet, maar we dienen nog wat meer punten binnen te halen. Op naar zondag!

Op zondag 26/02 moest Oudegem 2H het opnemen tegen de ervaren (om niet te moeten zeggen ‘oude’) rotten van Drop Merchtem. Voor Oudegem begon de tijd langzaam te dringen, ook zeker na het gelijkspel van Mintons tegen Lokerse, om meer punten te pakken. Drop Merchtem was thuis nog steeds ongeslagen en onder aanvoering van Jef Buckinx, die duidelijk nog altijd een potje kan badmintonnen, wou het deze ongeslagen reeks verder zetten.
Bij ons kwam ikzelf, Cedric, terug in de ploeg na blessureleed, het seizoen zat er dan toch niet op, na de voet omgeslagen te hebben in Opwijk. Ook Bjorn, de Cies voor de vrienden, deed weer mee.

We startten met dubbels 1 en 4. Nils en Lens namen het op tegen eerder genoemde Jef en Wim Seghers. We kunnen kort zijn: de onzen krijgen badmintonles.
Peter en ikzelf namen het op tegen Bart Buckinx en Vital Raedemaeker. Het werd een spannertje, terwijl het eigenlijk geen match om aan te zien was. Ikzelf mankeerde duidelijk matchritme; Peter, Vital en Bart zochten de lijnen, vonden die, maar langs de verkeerde kant. Gevolg veel fouten, archislechte wedstrijd. Maar ook archislechte wedstrijden kunnen zeer spannend zijn. De 1ste set ging nog naar ‘de vijand’, de 2de ging naar ons. De 3de werd ook weer een spannertje, 19-19 stond het. En dan 2 punten voor de jongens van Merchtem. Gevolg: 2-0 achter na de 1ste dubbels.

Daarna dubbels 2 en 3. Peter en Bart namen het op tegen Wim en Guido Geraerts. Ikzelf was nog aan het badmintonnen, dus zag niet veel van de match, maar de uitslag doet vermoeden dat Peter en Bart niet slecht speelden, maar nooit echt voorkwamen in het spel. 17 en 16 voor ‘de anderen’.
Bjorn en ik speelden ondertussen tegen Jef en Vital. Ik stond er in het begin maar wat slaperig en lamlendig bij, Bjorn zat me achter mijn veren, en terecht. We stonden 19-11 achter in de 1ste set. En toen kwam de vechtlust toch boven. Bjorn vocht voor elke pluim, ikzelf geloofde er ook weer in en begon beter en beter aan te vallen. 19-19 werd het, geen enkel punt gestolen. En toen 2 domme fouten en alsnog verlies. Zonde, doodzonde. In de 2de set waren we direct bij de les, we stonden op scherp en vuurden elkaar aan. 21-19 voor ons. Ook de 3de set begon scherp, 11-10. En toen verloren we de focus, Jef en Vital pasten een iets andere tactiek toe en uiteindelijk wonnen ze een hardbevochten match met 21-14 in de 3de set. 4-0, absoluut geen goeie uitgangspositie.

Ikzelf speelde geen enkel, Bjorn nam die over. De andere enkels werden gespeeld door Nils, Lens en Bart.
Bart nam het op tegen een zeer sterk en solide spelende Wim. Verlies in 2 sets voor Bart. Nils mocht Bart Buckinx bekampen. Na de 1ste set gewonnen te hebben, verloor Nils de 2de. De 3de set werd een spannertje, maar ging toch onze kant uit. De eer was gered.
Bjorn mocht het dan opnemen tegen Jef. We dachten allemaal dat Jef wel helemaal kipkap (of is het nasi goreng of bakpao?) ging maken van onze Cies. In de 1ste set was dat ook zo. Bjorn kreeg een badmintonlesje van een tegenstander die techniek te veel heeft. Maar in set 2 draaide het toch helemaal anders uit. Jef begon nog meer rond te spelen en speelde daardoor onbewust in de kaart van Bjorn. Deze laatste beet zich volledig vast, ging voor elke pluim, speelde scherper dan ooit te voren (wat we trouwens ook al zagen in de dubbel) en sloeg de meest waanzinnige slagen. Jef keek vreemd op van dit spektakel, maar Bjorn wist de 2de set volledig verdiend naar zich toe te trekken. In de 3de set zat Cies wel zo dood als een pier en werd het nog een easy win voor Jef.
Lens was ondertussen ook bezig aan zijn enkel en speelde vol vertrouwen. De enkelvorm is duidelijk meer en meer aanwezig bij de kapitein. De 1ste set werd nog nipt verloren tegen Guido, maar Lens stelde orde op zaken in de 2de. De 3de set diende zich aan en iedereen stond te kijken naar een mooie pot badminton. Spijtig voor onze Lens kon hij het net niet afmaken en verloor hij met 19.

De jonge veulens van Merchtem (na de wedstrijd en de pandoering die we kregen, durven we niet meer spreken van oude of ervaren krijgers) wonnen verdiend met 7-1. Het was misschien een net iets te zware uitslag, maar over de winst willen we zelfs niet discuteren.

Wat we hieruit kunnen leren:

• Ik mankeer nog matchritme.
• We hebben dringend nog wat meer punten nodig, de wedstrijden van de laatste kans komen er aan.
  
• We beginnen er aan tegen Pluimplukkers, nu zondag.
• We hebben er nog goeie hoop in!
• En Nils kon nog eens een gueuzeke drinken.

Zondagnamiddag, 17u, de telefoon rinkelt. Beter gezegd: de gsm piept. Ondergetekende zit met een babytje van 3 weken op de schoot (niet het mijne voor alle duidelijkheid!) . In allerijl komt baby Elise weer in de armen van haar moeder terecht, want ik moet dringend opnemen: kapitein Lens belt! Alles moet immers wijken voor competitie. “Nils, ik zit met een leeg papier voor mij, wat moet ik doen?” “Goeie vraag, Lens, maar de wondere wereld der sociale netwerken biedt ons een uitweg op dit prangende probleem!”

Steven Verbruggen was dit weekend niet in het Vlaamsche Land der kleine hardwerkende zelfstandigen en self made men met een Audi R4 op naam van de bvba te bespeuren. Nee, hij was gaan trainen in bloedhete Indonesische sporthallen. Dankzij Facialbook komt de gemiddelde badmintonner al eens iets te weten (merci Ce!). Het sein voor een aangepaste ploegopstelling. De voorbije weken hadden we vaak gekozen voor de voorzichtige aanpak, gokken op goeie dubbels en eindigen met 1 of 2 winnende enkels of zoiets... Door wat malchance en sputterende vormcurves bleek het niet altijd een goeie tactiek te zijn. Dan maar de boel omgooien. Wat nieuwe dubbelkoppels uitproberen en wat enkels switchen zou de truk moeten zijn. Cedric was nog altijd gekwetst, dus Bjorn was opnieuw van de partij om ons uit de nood te helpen.

Gentste kwam zonder vervanger voor Verbruggen afgezakt naar onze sporthal, de gezellige Ouburg-Arena. Ja, die sporthal met gladde vloer, dikke netten, raar zicht en übersympathieke cafetaria-uitbater. Prachtig thuisvoordeel. Onze tegenstanders leverden hun klassieke ploegopstelling af zonder verrassingen, het tactisch plannetje zou nu toch moeten lukken. Er werd van start gegaan met de 1e en de 4e dubbel. Lens en Nils namen het op tegen de broers Govaerts, een niks-te-verliezen-match. Peter en Bart gaven Christophe en Hans partij, een wedstrijd die in principe gewonnen moest worden. Lens en ik speelden in de eerste twee sets aardig mee, er werd goed verdedigd en niet te onnozel gespeeld. Eenmaal verlies met 18 en eenmaal winst met 18 was de tussenstand na 2 sets. Helaas konden we ons niveau niet handhaven, werd de foutenlast groter, en kon Gentse de match simpel afmaken. Niet zo erg want Bart en Lens deden ondertussen wat van hen verwacht werd, winnen in 2 sets!

Dubbel 2 en 3: Lens en Bjorn tegen Patrick en Christophe. Peter en Nils tegen Jonathan en Hans. Tweemaal een min of meer gelijke strijd op papier, in de praktijk twee sleutelmatchen. Lens en Bjorn gingen goed van start, het klikte al snel ondanks het feit dat beiden nog maar weinig (nog nooit?) samen dubbelden op competitie. Oudegem nam snel de eerste set. In de tweede ging het wat minder en werd er verloren. Gelukkig vonden Lens en Sharapova een hogere versnelling en werd de match droog afgemaakt. Peter en ik gingen ondertussen goed van start. Zonder al te goed badminton werd de 1e set vlot binnengehaald. Hans maakte zich meer druk in het "ondoorzichtbare" net van center court dan in wat anders. In de 2e set vergat hij dat al snel en werd het een stuk spannender. Ook mijn service begon te slabbakken, de foutjes stapelden zich op. De slechte invloed van Lokerse was vandaag echter ver te zoeken, de 2e set werd nu wél een keertje gewonnen met 21-19.

3-1 na de dubbels, alles op schema. De opstelling voor de enkels was zo gezet dat Bart zou uitkomen tegen de B2 van Gentse, Hans, en de gok om Bjorn tegen Christophe te laten uitkomen waarheid zou worden. Wat ook zo bleek. Op papier dus confrontaties met het oog op mogelijke winst. Lens en ik zouden uitkomen tegen de Govaertjes, proberen winnen was het motto. Ik had nog nooit tegen een van de broers geënkeld, maar ik was op voorhand wel al gewaarschuwd om liefst niet tegen Jonathan uit te komen. Helaas pindakaas!

Bart en ik gingen van start. Bart bouwde al snel een voorsprong op tegen Hans, een voorsprong om onderuit te zakken, pintje uit de frigo te halen en de zak chips open te doen en het toch nog rustig af te maken. Dat achterover leunen was echter net iets overheersend geworden, Bart werd er niet rustiger door, waardoor Hans na een 19-9 achterstand stilaan dichterbij kon sluipen. Gelukkig keerde het nog op het juiste moment. Set 2 verliep rustiger en zonder problemen werd de winst binnen gehaald. Ondertussen was ik van start gegaan tegen Jonathan. Die stond van in het begin goed te verdedigen, maar ik had me niet voorgenomen om mijn schouderpezen kapot te smashen. Dan maar veel strak clearen “à la Glenn”. Dat leverde wel lange rally’s op, maar zo lang ik het kon volhouden leverde dat weinig druk van de tegenstand op en veel puntjes. 21-10 na de eerste set, niet echt wat ik verwacht had. De 2e set ging even goed van start, langs mijn kant dan toch, tot de longen gingen protesteren. Tegen een loper is dat niet zo handig. Jonathan kwam terug in de match en de score liep terug wat meer gelijk bij het interval (11-10). Tijd om wat te recuperen, want het was nodig. Er kwamen immers weer heel wat lange rally’s aan te pas. Op een of andere manier lukt het me om weinig fouten te maken, de 2e adem kwam terug en had de meeste rally’s in handen. Winst met 21-15! Which was nice. De huppelpasjes van kapitein Lens fleurden het geheel mooi op. Winst voor de ploeg was binnen, Lens en Sies konden nog spelen voor de show.

Lens had het niet onder de markt tegen Patrick. Wel regelmatig goede rally’s maar vooral fysiek liep het niet echt goed. De tegenstand bleek toch te sterk voor Lens, ook al hoopte hij van betere scores op te tekenen. Spijtig verlies in 2 sets. Ondertussen was Bjorn aan de grote show begonnen. Waar het de eerste set goed ging en winst werd behaald, werd de 2e set snel verloren met 7-21. Tijd om er een spannerke van te maken in de 3e set. Veel kilometers, veel gehijg, veel gekreun, gezucht en een paar hoge oerkreten later stond het 18-20 voor Christophe. Screaming Sies toverde nog een paar hilarische en onmogelijke pluimen uit zijn hoed, maar uiteindelijk moest hij toch de duimen leggen tegen Christophe met 20-22.

Opdracht volbracht. 2 belangrijke punten binnen. We klampen aan. Nog niks verloren. Volgende match steken we de provinciegrens over. Tegen Merchtem. Daar in de schaduw van de Ginder-Ale. Die kregen deze avond een stevige dreun te verwerken tegen Opwijk. Zijn ze te pakken? Antwoord binnen twee weken!


Nils